ΚΡΑΣΙ

Ιστορία του Οίνου


 

Το αμπέλι, από το οποίο προέρχεται το κρασί έχει σύμφωνα με τους παλαιοντολόγους, προϊστορία πολλών εκατομμυρίων ετών. Απολιθωμένα κλήματα ηλικίας 60 εκατομμυρίων ετών αποτελούν την αρχαιότερη επιστημονική απόδειξη της ηλικίας της αμπέλου. Πριν ακόμα από την εποχή των παγετώνων ευδοκιμούσε στην πολική ζώνη, κυρίως στην Ισλανδία, στη Βόρεια Ευρώπη αλλά και τη βορειοδυτική Ασία. Οι παγετώνες περιόρισαν σημαντικά την εξάπλωσή του και επέβαλαν κατά κάποιο τρόπο τη γεωγραφική απομόνωση πολλών ποικιλιών, μέρος των οποίων εξελίχθηκαν και σε διαφορετικά είδη. Στην πορεία των χρόνων, διάφοροι πληθυσμοί άγριων αμπέλων μετακινήθηκαν προς θερμότερες ζώνες, κυρίως προς την ευρύτερη περιοχή του νοτίου Καυκάσου. Στην περιοχή αυτή, μεταξύ Ευξείνου Πόντου, Κασπίας θάλασσας και Μεσοποταμίας, γεννήθηκε το είδος Άμπελος η οινοφόρος (λατ. Vitis vinifera). Οι διαφορετικές ποικιλίες αυτού του είδους καλλιεργούνται και σήμερα.

 

Πάντως, το πρώτο υπόλειμμα κρασιού σε δοχείο βρέθηκε -βάσει των τελευταίων ανακαλύψεων- στην επαρχία Henan της Κίνας και έχει ηλικία 9.000 ετών, ενώ το προηγούμενο εύρημα στο Hajji Firuz Tepe του Ιράν ήταν ηλικίας 7.000 ετών, και το αμέσως προηγούμενο από αυτό, από την ίδια περιοχή ήταν ηλικίας 5.100 ετών.

 

Η διαδικασία της αμπελουργίας εικάζεται πως έχει τις ρίζες της στην αγροτική επανάσταση και τη μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμών με σκοπό την καλλιέργεια, χρονολογείται δηλαδή γύρω στο 5.000 π.Χ. Από τους πρώτους γνωστούς αμπελοκαλλιεργητές θεωρούνται οι αρχαίοι Πέρσες, οι Σημιτικοί λαοί και οι Ασσύριοι.

Μεταγενέστερα οι γνώσεις αμπελουργίας και οινοποιίας μεταφέρθηκαν στους Αιγύπτιους, τους λαούς της Φοινίκης και τους πληθυσμούς της Μ. Ασίας και του Ελλαδικού χώρου.

 

Οι Αρχαίοι Έλληνες έπιναν το κρασί αναμειγνύοντάς το με νερό, σε αναλογία συνήθως 1:3 (ένα μέρος οίνου προς τρία μέρη νερού). Η λέξη “κρασί” υποδηλώνει ακριβώς τον αναμεμιγμένο με νερό οίνο, ενώ “άκρατος” λεγόταν ο ανόθευτος οίνος. Διέθεταν ειδικά σκεύη τόσο για την ανάμειξη (κρατήρες) όσο και για τη ψύξη του. Η πόση κρασιού που δεν είχε αναμειχθεί με νερό (“άκρατος οίνος”) θεωρείτο βαρβαρότητα και συνηθιζόταν μόνο από αρρώστους ή κατά τη διάρκεια ταξιδιών ως τονωτικό. Διαδεδομένη ήταν ακόμα η κατανάλωση κρασιού με μέλι καθώς και η χρήση μυρωδικών. Η προσθήκη αψίνθου στο κρασί ήταν επίσης γνωστή μέθοδος (αποδίδεται στον Ιπποκράτη και αναφέρεται ως “Ιπποκράτειος Οίνος”) όπως και η προσθήκη ρητίνης.

 

Ο τρόπος παραγωγής του κρασιού σε παλαιότερες εποχές δε διέφερε ουσιαστικά από τις σύγχρονες πρακτικές. Είναι αξιοσημείωτο πως σώζονται ως τις μέρες μας κείμενα του Θεόφραστου, τα οποία περιέχουν πληροφορίες γύρω από τους τρόπους καλλιέργειας. Οι Έλληνες γνώριζαν την παλαίωση του κρασιού, την οποία επιτύγχαναν μέσα σε θαμμένα πιθάρια, σφραγισμένα με γύψο και ρετσίνι. Το κρασί εμφιαλωνόταν σε ασκούς ή σε σφραγισμένους πήλινους αμφορείς, αλειμμένους με πίσσα για να μένουν στεγανοί. Το εμπόριο των ελληνικών κρασιών απλωνόταν σε ολόκληρη τη Μεσόγειο μέχρι την ιβηρική χερσόνησο και τον Εύξεινο πόντο και αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες.

Σε αρκετές πόλεις υπήρχαν ειδικοί νόμοι ώστε να εξασφαλίζεται η ποιότητα του κρασιού, αλλά και ενάντια στον ανταγωνισμό και τις εισαγωγές. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η νομοθεσία της Θάσου, σύμφωνα με την οποία πλοία με ξένο κρασί που πλησίαζαν το νησί θα έπρεπε να δημεύονται.

 

Οι Ρωμαίοι ήρθαν σε επαφή με το κρασί από τους Έλληνες αποίκους και τους γηγενείς Ετρούσκους και επιδόθηκαν επίσης στην αμπελοκαλλιέργεια. Με την κατάρρευση της Ρώμης και τις μεταναστεύσεις των λαών η αμπελουργία γνώρισε περίοδο ύφεσης. Σε κάποιες περιοχές η αμπελουργία εγκαταλείφθηκε για αιώνες. Σημαντικό ρόλο στην διάσωση της οινοποιίας είχαν οι κληρικοί και μοναχοί, που χρειάζονταν το κρασί για τελετουργικούς σκοπούς. Την εποχή του Καρλομάγνου και του Μεσαίωνα, η τέχνη του κρασιού γνώρισε ξανά άνθιση.

 

Στο Βυζάντιο, οι μεγαλύτερες εκτάσεις γης ανήκαν στην εκκλησιαστική περιουσία και οι μοναχοί επωμίστηκαν την καλλιέργεια των αμπελιών καθώς και την παραγωγή του κρασιού. Αυτή την περίοδο μάλιστα πρέπει να εγκαταλείφθηκε και η πρακτική της ανάμειξης του κρασιού με νερό.

 

Στη Δύση, την ίδια περίοδο, η τέχνη του κρασιού γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Το 16ο αιώνα είχε εξαπλωθεί στην Ισπανία αλλά και στη Γαλλία. Την εποχή αυτή προωθούνται και αρκετές τεχνικές καινοτομίες, όπως η χρήση γυάλινης φιάλης και φελλού. Επιπλέον γίνεται γνωστή η παρασκευή αφρώδους οίνου (όπως για παράδειγμα η σαμπάνια, που αποδίδεται στον Γάλλο βενεδικτίνο μοναχό Περινιόν).

k1

ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΟ BIO

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Πελοποννησιακός τοπικός, ερυθρός ξηρός οίνος

ΠΟΙΚΙΛΙΑΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Αγιωργίτικο 100%

ΥΨΟΜΕΤΡΟ: 400 μ.

ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Εκχύλιση 10-15 ημέρες στους 25-28ο C, παλαιώνει για 3 μήνες σε καινούργια γαλλικά δρύινα βαρέλια.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: To Αγιωργίτικο Ζαχαριά είναι ένα γεμάτο κρασί, με λαμπερό ρουμπινί χρώμα. Προέρχεται από σταφύλια βιολογικής γεωργίας και χαρακτηρίζεται από αρώματα κερασιού και κόκκινων φρούτων, με νότες βανίλιας και ξηρών καρπών. Στο στόμα είναι μεσαίου σώματος με κομψή δομή, ισορροπημένη οξύτητα και ώριμες στρογγυλές τανίνες.

w2

ΑΜΠΕΛΩΝΕΣ ΝΕΜΕΑ

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Νεμέα ονομασία προέλευσης ανωτέρας ποιότητας

ΠΟΙΚΙΛΙΑΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Αγιωργίτικο 100%

ΥΨΟΜΕΤΡΟ: 400 μ.

ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Εκχύλιση 10-15 ημέρες στους 25-28ο C, παλαιώνει ένα χρόνο σε καινούρια γαλλικά δρύινα βαρέλια και επτά μήνες στη φιάλη.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: To Αγιωργίτικο Ζαχαριά στην κλασική εκδοχή του… Χαρακτηρίζεται από λαμπερό, βαθύ ρουμπινί χρώμα. Αρωματικά κυριαρχούν νότες κόκκινων φρούτων και βανίλιας. Στο στόμα αποκαλύπτεται η πλούσια βελούδινη γεύση του, με τις διακριτικές τανίνες, το ισορροπημένο σώμα και την έντονη επίγευση.

ΠΑΛΑΙΩΣΗ: Επιδέχεται παλαίωση στη φιάλη για 3-5 χρόνια

w3

ΜΟΣΧΟΦΙΛΕΡΟ BIO

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Πελοποννησιακός τοπικός, λευκός ξηρός οίνος

ΠΟΙΚΙΛΙΑΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Μοσχοφίλερο 100%

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ: Έχει παραχθεί από σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας, σε μεγάλο υψόμετρο, γεγονός που του επιτρέπει να προσλάβει τον καλύτερο οργανοληπτικό χαρακτήρα της πολυδυναμικής ποικιλίας Μοσχοφίλερο.

ΥΨΟΜΕΤΡΟ: 420 μ.

ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Κλασική λευκή οινοποίηση, με ελεγχόμενη θερμοκρασία.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Διακρίνεται για το κιτρινοπράσινο χρώμα του και την φρεσκάδα του. Χαρακτηρίζεται από το έντονο ποικιλιακό άρωμα ανθέων και εσπεριδοειδών στη μύτη και στο στόμα, με κυρίαρχα το λευκό τριαντάφυλλο και το κίτρο. Φρέσκο κρασί, γεμάτο και ισορροπημένο με επίγευση που διαρκεί.

 

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:

Ασημένιο μετάλλιο για το «Μοσχοφίλερο Ζαχαριά» εσοδείας 2012 από το SAN FRANCISCO WINE COMPETITION 2013

Χάλκινο μετάλλιο για το «Μοσχοφίλερο Ζαχαριά» εσοδείας 2012 από το INTERNATIONAL WINE CHALLENGE 2013

Ασημένιο μετάλλιο για το «Μοσχοφίλερο Ζαχαριά» εσοδείας 2011 από το SAN FRANCISCO WINE COMPETITION 2012

Χάλκινο μετάλλιο για το «Μοσχοφίλερο Ζαχαριά» εσοδείας 2011 από το INTERNATIONAL WINE CHALLENGE 2012

roze

ΡΟΖΕ BIO

 

Το ροζέ Αγιωργήτικο Ζαχαρια είναι ένα ιδιαίτερα φρουτώδες κρασί, με λαμπερό κερασί χρώμα και ροδαλές ανταύγες. Προέρχεται από σταφύλια βιολογικής γεωργίας και χαρακτηρίζεται από αρώματα φράουλας, κερασιού και τσιχλόφουσκας. Στο στόμα είναι μεσαίου σώματος με δροσερή οξύτητα και με μια ελαφρά αίσθηση από μαλακές τανίνες.

Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει τέσσερις ποιοτικές κατηγορίες κρασιών:

 

1. Επιτραπέζιοι Οίνοι (Vins de Table).

Δεν υπάρχουν περιορισμοί στις ποικιλίες και περιοχές προέλευσης των σταφυλιών και οι οινοποιοί εκμεταλλεύονται την ελευθερία αυτή για την παραγωγή αρίστων κρασιών cuvée.

 

2. Τοπικοί Οίνοι (Regional Wines)

Τα σταφύλια προέρχονται από μία συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως οινοπαραγωγική περιοχή (π.χ. Τοπικός Οίνος Ηρακλείου, Τοπικός Οίνος Αγίου Όρους, Τοπικός Οίνος Πελοποννήσου, Τοπικός Οίνος Θεσσαλίας, κ.λπ.)

 

3. Οίνοι Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας (Ο.Π.Α.Π./ V.Q.P.R.D.)

Πρόκειται για οίνους ανωτέρας ποιότητας, που προέρχονται από συγκεκριμένες τοποθεσίες, ποικιλίες σταφυλιών και τρόπο παραγωγής. Η ελληνική νομοθεσία έχει προσδιορίσει 27 μικρές οινοπαραγωγικές περιοχές προέλευσης ποιοτικών οίνων, όπως π.χ. Νεμέα, Πάτρα, Μαντινεία, Νάουσα, Γουμένισα, Σάμος, Λήμνος, Ρόδος, Πεζά, Αρχάνες, Ραψάνη, κ.λπ. Τα κρασιά αυτά φέρουν στο στόμιο κρατική, αριθμημένη, κόκκινη ταινία.

 

Ο όρος Ονομασία Προέλευσης που έχει αναγνωριστεί ως κοινόχρηστο εμπορικό όνομα των οίνων μιας περιοχής όταν αυτά πληρούν ορισμένους όρους.

 

Αυτοί οι όροι καθορίζουν:

  • Τη ζώνη παραγωγής του οίνου.
  • Την ποικιλιακή σύνθεση του αμπελώνα.
  • Τις καλλιεργητικές τεχνικές.
  • Τις μεθόδους οινοποίησης.
  • Τον ελάχιστο αλκοολικό τίτλο.
  • Τη στρεμματική απόδοση.

 

4. Οίνοι Ελεγχομένης Ονομασίας Προελεύσεως (O.Π.Ε./ ΑΟC)

Πρόκειται για φυσικούς γλυκείς οίνους ποιότητας συγκεκριμένων ποικιλιών σταφυλιών και περιοχών (π.χ. Μαυροδάφνη Πατρών, Μοσχάτος Ρίου, Μοσχάτος Σάμου, κ,λπ.). Τα κρασιά αυτά φέρουν στο στόμιο κρατική, αριθμημένη, μπλε ταινία.

 

5. Λοιποί Τύποι / Είδη Κρασιών:

RESERVE – ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟΣ: Οίνοι Ο.Π.Ε. και Ο.Π.Α.Π. με παλαίωση τουλάχιστον 3 έτη οι ερυθροί, 2 έτη οι λευκοί.

 

GRAND RESERVE: Οίνοι Ο.Π.Α.Π. με παλαίωση τουλάχιστον επί 4 έτη οι ερυθροί, 3 έτη οι λευκοί. CAVA: Επιτραπέζιοι οίνοι με παλαίωση τουλάχιστον 3 έτη οι ερυθροί, 2 έτη οι λευκοί.

 

ΡΕΤΣΙΝΑ ονομασία κατά παράδοσιν: Επιτραπέζιος λευκός ξηρός οίνος συγκεκριμένης περιοχής, π.χ. Αττικής, Βοιωτίας, Εύβοιας, από τις ποικιλίες Σαββατιανό και Ροδίτη, με χαρακτηριστική γεύση ρητίνης πεύκου.

 

Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ ότι κανονικά θα έπρεπε η κατάταξη ενός οίνου να γίνεται από ειδικές επιτροπές, οι οποίες θα προέβαιναν σε «τυφλή» δοκιμασία των κρασιών όλων των δεξαμενών και των βαρελιών που πρόκειται να έρθουν στο εμπόριο ως οίνοι Ο.Π.Α.Π. ή Ο.Π.Ε. Δυστυχώς, τέτοιες επιτροπές δε λειτούργησαν ποτέ στη χώρα μας, για διάφορους λόγους. Επομένως, στην πράξη η επικόλληση μιας μπλε ή κόκκινης ταινίας στο επιστόμιο συνιστά, για την ώρα, μια διοικητική και όχι μια ποιοτική εγγύηση.

Επικοινωνία

Αχαϊκής Συμπολιτείας 15 Α, 264 41 Πάτρα – Ελλάδα

 

6947 562 569
ΝΑΣΟΣ ΚΡΙΜΠΑΣ
Υπεύθυνος Πωλήσεων

 

6945 054 389
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΛΟΣ
Διαχειριστής Ιστότοπου
Υπεύθυνος Επικοινωνίας